کتاب«امام علی بن موسی الرضا(ع) در منابع اهل سنت» منتشر شد

معرفی کتاب مجموعه مقالات «امام علی بن موسیالرضا(ع) در منابع اهل سنت»امام علی بن موسی الرضا(ع)حقیقتی نورانی است که انوار درخشان شخصیت و دانش او، تنها در مکتب شیعه نبوده، بلکه شعاع نورش سایر فرق و مذاهب اهل سنت را نیز فراگرفته، بهگونهای که آنان را به بیان سخنانی در ستایش و مدح آن حضرت وادار کرده است.شخصیتی است که به اعتراف عام و خاص، عالم آل محمد9 و پاره تن رسول خدا می باشد. بزرگواری که بزرگان اهل سنت، در برابر شخصیت نورانی آن حضرت و زیارت مضجع شریفش متواضعانه سر تعظیم فرود آورده و ادای احترام می کنند و زیارت مرقد پاکش را سنت و فضیلت ميانگاشتند. چنانکه ابنراهويه به هنگام ورود امام رضا (ع)به حوالي نيشابور به نشانة مودت و احترام، مهار مركب امام را به دوش كشيد و گفت: «به روز قيامت نزد ملك علاّم جلّ جلاله وسيله نجاح و وصيله فلاح من اين است كه روزي در دنيا خادم و مهاركش مركب حضرت سلطان [امام رضا (ع)] خود بودهام»[1].و بزرگان دیگر مثل ابن حبّان بُستی شافعی(354 ه.ق) که می گوید: «بارها به زيارت قبر امام رضا(ع)مشرف شدم و در زمان اقامتم در طوس هرگاه با مشكلي روبهرو ميشدم به زيارت قبر امام رضا7-كه درود و سلام خدا بر جدش و او باد- ميرفتم و از خدا ميخواستم مشكلم را بر طرف سازد و خداوند مشكل مرا حل ميكرد و بارها اين موضوع را تجربه كردم»[2].و نیز محمدبنعلیبنسهل(405 ه.ق) از فقیهان بنام شافعی دراینباره گفته است: «هر مشکلی از امور دینی و دنیوی بر من عارض میگشت برای حل آن گرفتاری، به زیارت مرقد مطهر امام رضا7میرفتم و درکنار آن بقعه متبرکه دعا میکردم و حاجتم برآورده و مشکلم برطرف میشد و این موضوع برایم بهصورت عادت درآمده و به تجربه نیز ثابت شده بود»[3]و سایر علمای اهل سنت که هر کدام با بیانهای مختلف مرجعیت قبر امام رضا (ع)را بیان کردند. این واقعیت و اعتراف بزرگان اهل سنت که در قرن سوم بیان گشته است حدود 400 سال قبل از ابن تیمیه (661–728 ه.ق) و 800 سال قبل محمد بن عبد الوهاب (۱۱۱۵–۱۲۰۶ ه.ق) بیان شده است. که همگی گواهی بر بطلان آراء و عقاید وهابیت در زمینه زیارت و توسل به ائمه اطهار و بزرگان دین به شمار می آید.مجموعه حاضر با هدف ترویج فرهنگ و معارف رضوی برای دستیابی به تعامل و همگرایی و افزایش وحدت و همدلی میان اهلسنت و شیعه، تلاش میکند ابعاد مختلف حیات نورانی «امام علی بن موسی الرضا (ع) در منابع اهلسنت» را در حوزه سیره علمی و عملی، فضایل و کرامات، ولایتعهدی، روایات، شهادت، زیارت و مرجعیت مضجع شریف آن حضرت با رویکرد توصیفی و تحلیلی ترسیم نماید.[1] . حاكم نيشابوري، تاريخ نيشابور، ص 208.[2] . «قَد زُرتُهُ مِراراً کثیرهً و ما حَلَّتْ بی شدّهٌ فی وقتِ مُقامی بطوسٍ فَزُرتُ قبرَ علیّ بن موسى الرضا -صلوات الله على جده و علیه - و دعوتُ اللهَ إزالتَها عنّی إلا أُستُجیبَ لی و زالت عنی تلک الشدّهُ وهذا شیءٌ جرَّبتُهُ مِراراً فَوَجَدتُهُ کذلک». ر.ک: الثقات، ج 8، ص 426، ذیل مدخل (شماره ۱۴۴۱۱).[3] . «ما عرض لی مهمّ مِن أمر الدین والدنیا فقصدتُ قبر الرضا لتلك الحاجة ودعوتُ عند القبر، إلاّ قُضِیَت تلك الحاجة وفَرّج الله عنّی ذلك المهمّ، وقد صارت إلیّ هذه العادة أن أخرج إلى ذلك المشهد فی جمیع ما یعرض لی؛ فإنّه عندی مجرَّب»؛ ر.ک: فرائد السمطین، ج2، ص 220، ح 496.
http://www.islamic-rf.irashr1.aspx?id=24196 سبو در دریا...